بسم الله الرحمن الرحیم
انسانی که فرشتگان در ابتدای خلقت او حاضر بودند و دیدند که چگونه خداوند او را از گلی خشکیده و بی ارزش به وجود آورد و او را کمک کرد و در زندگی با وارد کردن فشارها و مصایب او راپخته و صبور کرد و بر او برچسب صبوری زد و به او مقام صابران را عطا کرد . و باز در صحنه ی امتحانات پی در پی با محبت او را به اسم عفو و صفات زیبای انسانی و فضایل اخلاقی او را اکرام و رنگ آمیزی کرد و به او انسانیت را بخشید و او را کمک کرد تا کار نیک انجام دهد و در ازای آن کار نیک او را محبوب مردم قرار داد و مستجاب الدعوه نمود . حال این انسان چقدر باید نادان و خیره سر باشد که تمام آن زیبایی ها و کراماتی که خدا به او عنایت کرده را از آن خود بداند و به خودش نسبت دهد و در عوض اینکه از ولی نعمت خود تشکر کند و همیشه فقر خودش را ببیند و بداند که ذات اصلی او همان سیاهی و بیچارگی و فقر و ذلت است و همیشه باید به درگاه خدا خاشع باشد و همیشه باید او را در درونش ببیند که اوست که دارد دائم او را حرکت می دهد و اوست که حی ّ است و این میّت و مرده است . اگر نازی کند در هم فرو پاشد تمام اجزاء و پیکرش را و او بی حرکت و بی جان می شود . افسوس که انسان امروزی از اینکه در زیر پایش فرشی گرانبها از پشم گوسفندان و مبلمانی از چرم ستوران و دکوراسیونی مرحمت شده از چوب درختان دارد و به دست و پایش زینتی از فلزات و سنگها ی فلان کوه و طبیعت آویزان می کند و با به کار گیری دو قوّه ی شهوت و غضب از حیوانات درّنده سبقت گرفته و رذایل اخلاقی او چند برابر یک حیوان وحشی است ؛ به خود مغرور شده و به خود و داشته های فانی این دنیا می نازد و به دیگران فخر می فروشد و فکر می کند خودش این همه کرامات دارد؛ این همه جود و بخشش و .... که او را محبوب مردم کرده را از ان خود میداند و نمی داند که این زیبایی ها همه بر او عارض شده و او همان موجود نادار و فقیری است که بوده . لذا فرشتگان وقتی به چنین انسانی می نگرند ؛ چقدر در نظرشان این انسان متکبر و مغرور را زشت تر از روز اول می بینند و وای بر چنین انسانی که با این بینش غلط خود را از چشم ولی نعمت خود می اندازذ ؛ اگر روزی در زندگی زمین بخورد ؛ کیست که دوباره او را بلند کند و او را زیبا کند و حرکت دهد و بالا ببرد .
نظرات شما عزیزان:
برچسبها:


















